τράβηξε μια ρουφηξιά καπνό- να πάει κάτω το ούζο και ξάπλωσε στην παρασκευή, που ήταν μεγάλη κι άβολη και δεν μύριζε άνοιξη σαν τις άλλες.

βούτηξε τον άνοστο μεζέ στο αγριεμένο νερό του ωκεανού και κόλλησε το βλέμμα στα βράχια που το κύμα στόλιζε μ'ότι είχε απομείνει από τα ροδοπέταλα του ιούνη του '19.

το αριστερό του χέρι έσφιξε το μαύρο bic και το κάρφωσε με δύναμη στην καρδιά του χαρτιού με τα 10000 μίλια λήθης, το τύλιξε με πασχαλιές και το πέταξε στη φωτιά με τα βοτάνια, σφικταγκάλιασε την αρρώστια κι έμεινε να περιμένει την επόμενη παρασκευή.

ΑΝΑΣΤΑΣΗ στους ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ

Βρίσκομαι στο Gardeners rd. στο  Kingsford, στο Sydney. Στο ύψος της εκκλησίας του αγ. Σπυρίδωνα βλέπω παντού παρκαρισμένα αστραφτερά- μαύρα κυρίως- αυτοκίνητα.

Βράδυ μ.Σαββάτου και από τις BMW, LEXUS,  MERCEDEZ  και κάθε είδους SUV, βλέπω να βγαίνουν καλοντυμένες οικογένειες, ζευγάρια, νέοι, ηλικιωμένοι, κρατώντας κεριά, λαμπάδες και- ναι- ελληνικές σημαίες.

Η γιγαντοθόνη που’χει στηθεί πάνω απο την είσοδο της εκκλησίας και πιάνει όλη την πρόσοψη της, φαντάζομαι ότι βρίσκεται εκεί για να μεταφέρει όσα γίνονται στον ευρύχωρο ναο στους πολλούς που δεν θα καταφέρουν να χωρέσουν μέσα.

Ο κόσμος πολύς, έχει σχεδόν κλείσει το δρόμο και μοιάζει όλοι να γνωρίζονται μεταξύ τους- ευχές στα “σπασμένα” ελληνικά και κουβεντούλα στ’αγγλικά.

Οι εικόνες που βλέπω με μεταφέρουν κατευθείαν μιά δεκαετία πίσω, στην ελλάδα που γιορτάζει το πάσχα μέσα σε κλίμα ευφορίας για την επικείμενη ολυμπιάδα και κάτω από οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες θ’άνοιγα το γκάζι για να εξαφανιστούν απ’τ’οπτικό μου πεδίο. Όμως βρίσκομαι 10000 μίλια μακριά απο την ελλάδα και τελείως διαστροφικά νιώθω την αποστροφή μου να μετατρέπεται σε νοσηρή κι επώδυνη νοσταλγία.

Πριν προλάβω να οργιστώ με το χάος που είναι εγκλωβισμένο στο κρανίο μου- η κουβεντούλα των ηλικιωμένων μεταναστών( τίποτε δεν αποκλείει να’ταν και στο ίδιο καράβι με κάποιον απ’τους γονείς μου!) μ’επαναφέρει στην τάξη:”…εμ τι περίμενες; αφου αφήσαν την ελλάδα ξέφραγο αμπέλι και μπήκαν μέσα οι ξένοι(….!!!) και οι μαύροι και την ρημάξαν…”…

…σκουπίζω ένα δάκρυ που’ταν έτοιμο να την κάνει κι ανοίγω το γκάζι φανερά ανακουφισμένος- πάω σπίτι να πιώ μια “μαλαματίνα”!

…πρώτη καλοκαιρινή πανσέληνος στο νότιο ημισφαίριο

…νόστιμον ήμαρ

…ο θείος είναι πλέον σίγουρος ότι δεν υπάρχει επιστροφή- θυμάται τον “κομμουνιστή” καθηγητή που είχε στη σχολή και περιέγραφε την κοινωνική εξέλιξη ως “σπειρωειδή” κι αντιλαμβάνεται ότι ετσά ακριβώς κυλά η ζωή- όλα μοιάζουν οικεία μα πράμα δεν είναι ίδιο!
…ήθελε τόσο να μυρίσει ξανά τ’αρώματα που ανταριάσαν το είναι του στα μικράτατα του, να γλύψει το μέλι στη ρίζα  εκείνου του θάμνου στο αλσάκι της εφηβείας του και να φτύσει την τσαντήλα του στα μούτρα εκείνου του δασκάλου που τον σήκωνε στον αέρα απο τις φθυσικές του φαβορίτες.
…η καύλα του ήταν θεριό σαν τότε – μα βρωμούσε ο αέρας εμετό, ο θάμνος μαραμένος απ’τα κατρουλιά των άστεγων και τα παιδιά του δάσκαλου χλωμά σαρκία του ιδρύματος-ούτε καν για γαμώτο!
Κι όμως αυτός είναι ο τόπος που αγάπησε-δεν χωρεί αμφιβολία!
Εδά ξενυχτούν οι εφιάλτες του!
…τα χώνει όλα στο σακούλι και τ’αμολάει κάτου απ’τη γέφυρα του sydney παραμονή πρωτοχρονιάς- σκούζωντας: ΘΑ ΓΥΡΙΣΩ ΠΑΛΙ!

Καλοκαίρι στους Αντίποδες

Ήταν κάτι καλοκαίρια, ζεστά, φωτεινά κι Αυγουστιάτικα, ξαπλωμένα στις παραλίες του Νότου, στριμωγμένα στα τσιμεντένια δάση της μητρόπολης. Κάτι καλοκαίρια ιδρωμένα, ζαλισμένα, αλμυρά και μεθυσμένα, μαστουρωμένα απ’την ηδονή και το άγχος, φυλακισμένα σπουργίτια σε σκοτεινά κωλόμπαρα, τριπαρισμένοι χρυσαετοί σ’αγριεμένες Κρητικές βουνοκορφές. Κάτι καλοκαίρια χαμογελαστοί σερβιτόροι ηλιοψημένων τουριστών και κακόκεφοι παραθεριστές εναλλακτικών θέρετρων. Κάτι καλοκαίρια ποτισμένα με τεκίλα και αμόλυβδη βενζίνη, απελπισμένα μοναχικά και απειλητικά κοσμοπλημμυρισμένα, χορτασμένα από αγάπη και διψασμένα για έρωτα. Κάτι καλοκαίρια μπατηριμένα φρικιά και βαρεμένοι αδειούχοι, με την μούρη βουτηγμένη στο καρπούζι και το πρόσωπο κολλημένο στην τηλεόραση, ν’ανοίγουν το γκάζι για να προλάβουν το κόκκινο και να φρενάρουν για ν’απολαύσουν το τοπίο, ζωγραφιές γαλάζιες στους τοίχους, κιτρινισμένες φωτογραφίες σε άλμπουμ διακοπών. Καλοκαίρια προσμονή και εφιάλτης, ανακούφιση και απογοήτευση. Καλοκαίρια τον Αύγουστο. Δεν ήταν δικά μου! …εδώ το καλοκαίρι έρχεται τον Δεκέμβρη!!!

Καλοκαίρι

Τα ζεστά μεσημέρια του καλοκαιρίου, κλείνω τα παράθυρα και τις κουρτίνες-ανάχωμα στις καυτές ανάσες τ'ουρανού-δροσίζω το μυαλό με μια παγωμένη μπύρα, ανοίγω το ραδιόφωνο και ξαπλώνω κάτω από την πύλη της άμμου...
πατήστε εδώ για να κατεβάσετε το αρχείο mp3 

το παρεάκι μας σήμερα τίμησαν οι:
Λουδοβίκος των Ανωγείων
Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Μελίνα Κανά
Manu Chao
Μικρές Περιπλανήσεις
Μάρκος Βαμβακάρης
Γιώργος Μπάτης
Γιάννης Καλατζής
Damian Marley
Bob Marley
Alpha Blondy
Ziggy Marley
The Drums
The Saints
Ξύλινα Σπαθιά
Butthole Surfers
...και ασφαλώς τους ευχαριστούμε πολύ!

Καλώς σας βρήκα!

Ευελπιστώ η σελίδα αυτή να συμπληρώσει κάποια απο τα μικρά κομματάκια που νιώθω οτι λείπουν απο τις μέρες μου και θα ήταν μαγικό αν μοιάζουν με τα δικά σας .
...ας αφήσω τις μελωδίες να μας καλωσορίσουν στο παρεάκι τους...

πατήστε εδώ για να κατεβάσετε το αρχείο mp3