Καλοκαίρι στους Αντίποδες

Ήταν κάτι καλοκαίρια, ζεστά, φωτεινά κι Αυγουστιάτικα, ξαπλωμένα στις παραλίες του Νότου, στριμωγμένα στα τσιμεντένια δάση της μητρόπολης. Κάτι καλοκαίρια ιδρωμένα, ζαλισμένα, αλμυρά και μεθυσμένα, μαστουρωμένα απ’την ηδονή και το άγχος, φυλακισμένα σπουργίτια σε σκοτεινά κωλόμπαρα, τριπαρισμένοι χρυσαετοί σ’αγριεμένες Κρητικές βουνοκορφές. Κάτι καλοκαίρια χαμογελαστοί σερβιτόροι ηλιοψημένων τουριστών και κακόκεφοι παραθεριστές εναλλακτικών θέρετρων. Κάτι καλοκαίρια ποτισμένα με τεκίλα και αμόλυβδη βενζίνη, απελπισμένα μοναχικά και απειλητικά κοσμοπλημμυρισμένα, χορτασμένα από αγάπη και διψασμένα για έρωτα. Κάτι καλοκαίρια μπατηριμένα φρικιά και βαρεμένοι αδειούχοι, με την μούρη βουτηγμένη στο καρπούζι και το πρόσωπο κολλημένο στην τηλεόραση, ν’ανοίγουν το γκάζι για να προλάβουν το κόκκινο και να φρενάρουν για ν’απολαύσουν το τοπίο, ζωγραφιές γαλάζιες στους τοίχους, κιτρινισμένες φωτογραφίες σε άλμπουμ διακοπών. Καλοκαίρια προσμονή και εφιάλτης, ανακούφιση και απογοήτευση. Καλοκαίρια τον Αύγουστο. Δεν ήταν δικά μου! …εδώ το καλοκαίρι έρχεται τον Δεκέμβρη!!!