…νόστιμον ήμαρ

…ο θείος είναι πλέον σίγουρος ότι δεν υπάρχει επιστροφή- θυμάται τον “κομμουνιστή” καθηγητή που είχε στη σχολή και περιέγραφε την κοινωνική εξέλιξη ως “σπειρωειδή” κι αντιλαμβάνεται ότι ετσά ακριβώς κυλά η ζωή- όλα μοιάζουν οικεία μα πράμα δεν είναι ίδιο!
…ήθελε τόσο να μυρίσει ξανά τ’αρώματα που ανταριάσαν το είναι του στα μικράτατα του, να γλύψει το μέλι στη ρίζα  εκείνου του θάμνου στο αλσάκι της εφηβείας του και να φτύσει την τσαντήλα του στα μούτρα εκείνου του δασκάλου που τον σήκωνε στον αέρα απο τις φθυσικές του φαβορίτες.
…η καύλα του ήταν θεριό σαν τότε – μα βρωμούσε ο αέρας εμετό, ο θάμνος μαραμένος απ’τα κατρουλιά των άστεγων και τα παιδιά του δάσκαλου χλωμά σαρκία του ιδρύματος-ούτε καν για γαμώτο!
Κι όμως αυτός είναι ο τόπος που αγάπησε-δεν χωρεί αμφιβολία!
Εδά ξενυχτούν οι εφιάλτες του!
…τα χώνει όλα στο σακούλι και τ’αμολάει κάτου απ’τη γέφυρα του sydney παραμονή πρωτοχρονιάς- σκούζωντας: ΘΑ ΓΥΡΙΣΩ ΠΑΛΙ!